Gülümsemek

Her şeyi içime atıp saklarken hiç kendimi düşünmemiştim,

İçime attıklarımın beni yakıp kavuracağından habersizdim,

Yalnız kaldım, yalnız…

Acımasız bir yalnızlığın ortasında yıkılmamak için çabaladım,

Ama durun…

Onlar vardı…

Evet, içime attıklarım…

Düşüncelerimle birlikte yanarken hep gülümsedim,

Gülümserken hayatın dikenleri ellerimi kanattı,

Ellerimdeki kanı gizlemeye çalıştım,

Onu da içime attım,

O da benim bir parçam oldu,

Ama hep gülümsedim,

Yalnızlığın ve çaresizliğin ortasında kaldım,

Yine de gülmeye devam ettim,

Ağlayamadım,

Ağlamak neydi?

En yakınlarına çaresizliğini göstermek mi?

Mezara dönen kalbime gözyaşlarımı da gömdüm,

Ne kaldı geriye?

Ben kaldım…

İçime attıklarım kaldı…

Akıp giden hayatın ortasında biz yine de gülümsemeye devam ettik…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.